Deze recensie verscheen in Raak,
het ledenblad van KWB
in mei 2010.
spel van de maand - dixit
‘Ik verlies mijn tijd,’ zeg ik. Het lijkt me een goede omschrijving voor het zakhorloge zonder wijzers. Ik leg die afbeelding verdekt op tafel en voeg ze bij de kaarten die de andere spelers me geven. Nele schuift me een kaart met een zandloper toe. Goed om enkele anderen op een dwaalspoor te zetten, mooi zo. Een paardenmolen, een doolhof en een eenzame gevangene maken het rijtje compleet.
Wat ik verwacht, gebeurt ook. Marc laat zich misleiden door de zandloper en duidt aan dat die kaart volgens hem van mij komt. ‘Mooi zo, de 3 punten zijn binnen,’ meen ik. Kris en Lut gokken wel op mijn kaart, en verdienen zo ook elk 3 punten. De foute gok van Marc levert Nele 1 puntje op; alleen Marc verdient niets. Zijn konijntje op het scorebord blijft op nul; alle anderen mogen vooruit. Marc mag proberen om dat in zijn beurt recht te zetten.
‘Dixit’ is zonder twijfel het meest poëtische spel ooit. De ziel van het spel wordt gevormd door 84 kaarten, knap geïllustreerd met subtiele cartoons waarvan een flink deel het verdient om ingekaderd te worden. Het eenvoudige spelprincipe borduurt verder op de meerduidigheid van die tekeningen. Het verplicht de spelers hun fantasie te gebruiken als ze de afbeelding proberen te verwoorden. Een uitdaging voor het poëtische gevoel van de spelers, voor hun mensenkennis, hun verbeeldingskracht. Maar vooral gewoon leuk en gezellig om te spelen.
(Libellud | Jean-Louis Roubira | 3 tot 6 spelers vanaf 8 jaar)