spel van de maand

recensies - archief

  Raak

  De Bond

  0>9 | A-B-C-D

  E-F-G-H

  I-J-K-L

  M-N-O-P

  Q-R-S-T-U

  V-W-X-Y-Z

onze collectie

downloads

Mooi? Ja!  Leuk? Ja!  Spannend? Ja!  Tactisch? 100 percent!  Eenvoudig te begrijpen? Ook al!
Dan moet Dvonn wel een goed spel zijn. En bovendien: het is op en top Vlaams!

Kris Burm is met Dvonn absoluut niet aan zijn proefstuk toe. Dit spel is de vierde schakel in zijn 'Gipf-project', een spellencombinatie van tactische spellen voor 2 spelers die ook elk apart garant staan voor veel spanning en plezier. Verdiend belandde zijn vorige topper (Zèrtz) op de nominatielijst voor het Duitse 'Spiel des Jahres 2000'.
Zoals het een zuiver tactisch spel betaamt, is de beginsituatie voor beide spelers gelijk. Bovendien wordt elke zet enkel bepaald door een keuze van de speler zelf. De geluksfactor speelt zo niet mee.
De beginsituatie dus. Tussen beide spelers ligt een lang, smal spelbord, waarop een aantal afdrukken van cirkels in het zand is afgebeeld. Beide spelers beschikken over 23 spelstukken in de vorm van stapelbare ringen. De ene heeft witte stukken, de andere zwarte. Bovendien zijn er 3 rode ringen in het spel. Die worden door de spelers eerst op het bord geplaatst. Daarna plaatsen de spelers één na één hun eigen stukken, totdat alle cirkels bezet zijn.
Nu zijn we aan de tactische zetten toe. De ringen mogen verplaatst worden, zodanig dat ze op het bord stapels gaan vormen. Iedere verplaatsing moet immers eindigen op een ander stuk. Een stapel mag op zijn beurt worden verplaatst door degene die eigenaar is van de bovenste ring. De afstand waarover een stapel wordt verplaatst, is afhankelijk van de hoogte ervan. Geleidelijk concentreren de spelstukken zich op het bord, en vallen er gaten. Stukken en stapels die op die manier contact verliezen met 1 van de 3 rode stukken, verdwijnen van het bord. Uiteindelijk zal bewegen onmogelijk zijn. Winnaar is degene die op dat de controle heeft over het grootste aantal stukken.
Speel het gewoon zelf, en je komt ook tot deze conclusie: 'Dvonn? Ja!'