Het thema ‘schattenjacht’ mag dan al oerklassiek klinken, de vormgeving en het spelmechanisme maken van ‘Tobago’ een hoogtepunt van creativiteit. Het begint al bij het spelbord: met 3 delen kunnen 32 verschillende speelvelden gevormd worden, telkens een ander exotisch eiland. Enkele stenen beeldjes, palmbomen en hutjes geven verder gestalte aan dit paradijs, waarin de spelers aan de slag gaan.

Een schat zoeken gebeurt door aanwijzingskaarten uit te leggen. Elke bijkomende kaart beperkt de mogelijke vindplaatsen. Zo speel ik bijvoorbeeld een kaart uit, die bepaalt dat er een schat verborgen is in het struikgewas. Met een volgende kaart maakt Evi duidelijk dat de schat niet naast een palmboom moet gezocht worden. Als Frans nog een kaart legt die aangeeft dat de schat naast een hut ligt, blijven amper enkele vindplaatsen over.
Van dan af loont het de moeite om de tweede actiemogelijkheid te benutten. Een speler kan alvast met zijn jeep in de buurt post vatten. Want zodra een vindplaats bekend is, wil iedereen snel ter plaatse zijn. Het goud van de schat wordt immers verdeeld volgens de bijdrage die ieder leverde aan de zoektocht en de vinder pikt een extraatje mee. Toch is men best niet te gretig: als een vervloekte schat opduikt, gaat een deel van de winst verloren.
Want daar draait het om: wie bezit op het einde het meeste goud? Al heeft ondertussen iedereen een klein uurtje volop genoten van dit mooie en spannende spel.

(The Game Master | Bruce Allen | 2-4 spelers vanaf 10 jaar)